جمعه، شهریور ۱۰، ۱۳۸۵

در فرودگاه مشهد سانحه غمبار هوايی ديگری رقم خورد

روزی نيست که اخبار کشته و مجروح شدن ايرانيان در جاده ها به گوش نرسد. ضمن ابراز تاسف و اندوه فراوان از کشته شدن هموطنان جنوبی که عازم زيارت مشهد مقدس بودند و ادای احترام به روح اين عزيزان جان باخته، به نظر من سقوط هواپيما از نظر تعداد کشته و مجروح هيچ نقطه پيکی به آمار کشته ها و مجروحان هر روزه اين سرزمين اعمال نمی کند چرا که در سال تعداد بسيار زيادی به شهادت آمار رسمی در جاده ها جان می بازند. حال اينکه چرا همه سقوط هواپيما را جدی تر می گيرند و حتی از کشوری به کشور ديگر پيام می فرستند برای من ناشناخته است. من يکی که ديگه از ترس پا توی اين هواپيما ها نخواهم گذاشت و تا قطار هست از آن استفاده خواهم کرد. به شما هم همين توصيه را می کنم که تا عادی شدن آمار سوانح در ايران و رسيدن به مرز آمارهای جهانی رعايت همين احتياط را بکنيد. اگرچه مرگ حق است اما انسان عاقل به واقعيتها توجه می کند...